Voor hen, die ondergaan

Over Ondergaan

Voor hen, die iedere keer weer durven onder te gaan. Die wieren kammen, die vissen proeven, die rusteloos ruiken aan de bodem van de rivieren

Voor hen, die kunnen kijken onder het water, wiens ogen blauw worden bij het zien van hun zielezusters

Zij, die samen komen in groepen om te huilem en te jammeren in de zoete regen

daar dansen zij op tafels met de wilde dieren en wachten zij op hun metgezellen

Voor hen, die op het eerste gezicht te wild, te anders, te raar of te eigen zinnig lijken

Zij, die de oude botten des levens verzamelen, want alles wat gevallen is, heeft waarde. Die de botten des levens bij zich dragen en koesteren, zoeken en liefhebben. Verstoppen en nooit, nooit meer vergeten. Die ze meenemen naar hun geheime plekken en daar vrienden worden met de botte dieren

Ieder kent hen, want dit zijn de reizigers. Zij kennen de kastelen in de woestijnen en de hutten op de heide. Zij kennen het geheim van de giftige planten en de behaarde bomen. Zij beminnen iedere stap die zij zetten en graven hun eigen territorium op uit het wrange zand van de aarde

Voor hen, die niet bang zijn voor andermans geluk of schoonheid

Maar ook, voor hen, die bovenkomen. Met gezworven gezichten, gejutte hoeden en ontstoken handen. Zij die elkaar beminnen en in stilte langs de kusten zwerven

die hun koppen boven het water uit steken en brullen naar de sterren

Zegen, hun wilde trekken, hun anders zijn, hun raarheid en hun eigen zinnigheid

Zegen haar eenzaamheid, haar liefde, haar onbezonnenheid

Moge zij dat altijd weten, Moge zij zich altijd herrineren dat wat zij dan ook op de aarde gebracht, gezworven of gevonden hebben, dit van grote waarde is, zal zijn, altijd zal blijven

Want, Zij ondergaan, Altijd

Liz April Wijma, rivierenvrouw

expo

afscheid

Ik voel dat rivierenvrouw iedere dag verder weg zwemt, tot ze op een gegeven moment niet meer terug komt. Ze heeft waarschijnlijk haar roep gehoord, en is die aan het volgen. Of ze heeft een thuis, een plek, ver onder de diepte waar zij alleen en veilig een tijd wil blijven. Ik wil haar vragen, tijdens de expositie nog eenmaal haar terrotorium af te bakenen, in de galerie aan de brouwershof. Nog een maal met haar handen de bijeen gezworven stenen en botten te ordenen. De vissen op te graven, en op te hangen aan de spijlen van het hemelbed.

Dagelijks, loop ik naar de rivier, en zucht daar zachtjes in haar bloedvaten. Ik fluister naar de lichte trillingen en als het warm is, en ik zin heb laat ik me zo maar in de rivier vallen, met kleren en al. Ik zwem een ronde door het water, ga af en toe onder het water om de vissen te begroeten, om vervolgens weer boven te komen en op de kant te klimmen.

Steeds verder weg, is zij. Ze neemt al afscheid van me. Ik weet dat ze voor altijd bij mij blijft, maar mijn blauwe hart begint langzamer te kloppen.

rivierenvrouw exposeert

rivirin kus



Muze's verne

Over de altaartjeskunstenaar

Wij zijn de altaartjeskunstenaars, wij zoeken naar de veren van het leven. We gebruiken de plaatjes van onze zaadjes en zoeken in grassen naar stukken botten. We leggen het neer, op onze manier en eenieder dit van ons mag zien, glundert en straalt van al glinsterend goed. we leren te eren, de bomen van het leven en de kleine dingen die zich verstopt houden te waarderen voor al dat moois van de aarde zelf. Waar de mieren en de katten, de herten en de raven mee slepen, dat mag later door ons gevonden worden.

In de kleine kerk, van het kleine dorp, zal ik jullie de altaartjes van rivierenvrouw laten zien, daar liggen de uiterwaarde botten, de takken van de grond en de door de rivier versleten houtstukken. Ze heeft ze beklad met haar ideeen en haar geuren.

Muze's marloes



Over roepen

Voel je Roep van binnen branden, soms doet ze pijn zo hard Roept ze. Ze gilt, Ze schreeuwt in jou. Je organen worden duizelig door de intense kracht van de stem van jou Roep. Hoor je haar niet? Alstublieft blijf beter luisteren. Je hart draait rondjes in je borstkas. Je longen gaan als gekken op en neer.  Hoor je Haar nou nog niet? Concentreer je, voel je je bloed dat giert en stroomt door de vaten van je leven en het water in je dat trilt als een dollende draaikolk door je lichaam. Hoor je haar dan? Hoor je Haar nu? Niet? Voel je je beenderenstelsel, dat kraakt en botst en bijna als een kwal in elkaar zakt? Dit is door de kracht van je Roep, dus luister! Als je luistert, zal alles rusten, als een stilte in jou. Je hart word rustig, je bloed bloedt en je beenderen kraken niet meer maar staan als een stevige boom op de aarde.

Of je nou door de velden en akkers rent, door de bossen en de rivieren waadt, als je door straten, benauwde stegen, rookwalmen of hese geluiden kruipt, vergeet nooit, vergeet alstublieft nooit te luisteren als Zij u roept!! En Zij is er al-altijd  

Oefen het luisteren naar je Roep, door te Roepen naar de zielen van de nacht. Roepen is op zich al een fantastisch gebaar natuurlijk. Probeer het maar eens. Zet je handen aan je mond en maak het geluid wat als eerste in je opkomt. Het is een intuitief geluid. Was het een diep gegrom, of meer een klagelijk gegil? Ieder heeft z’n eigen Roep, voel deze, aanbid deze. zZze is de weg die je volgen moet.

Muze's jonna

Muze's roos









Ik wil glimmen, ik wil stralen.

Ken jij de tempels wel? Waar ze de vogels leren vliegen naar de glitterende plafonds? 
Ken jij de hutten wel, waar ze de vossen leren slapen in de winter? 
Ken jij de balzalen wel? Die onder de zeespigel liggen, waar vissen leren zwemmen en zeehonden leren jagen. 
Denk jij soms dat alles vanzelf gaat? We leren de dagen te kennen door de roep van de luchten in ons hart. Deze leren ons te jagen,of  te zwemmen, te slapen of te vliegen. Dat is alles wat wij nodig hebben. Het enige wat jij moet doen, is kiezen.

Maar ik koos, ik koos al, lang lang geleden.. ik zal glimmen en ik zal stralen, want ik beheers het water, en de luchten. Omdat ze mij beheersen. 

woman who run with the river

Muze´s sophie

     Over de botten van het leven
Over het verhaal van Jouke en Liz
Over Groningen
Over loslaten   
Over beervrouw ♥
Over de huilende oude katten
Over amber, vlindervrouw
Over de aardesmoeder
Over ayurvedisch eten
Over Ruig, het zwarte paard in het witte zand
Over vissemeisjes, zeemansdames, wolfsvrouwen en heldinnen
Over groentes en extase ♥
Over wilde ganzenvrouw en depressief zijn
Over je financiele siuatie
Over lust
Over je gedrag in de helse club
Over bovenkomen
Over rivierenvrouw
Over het afscheid met je wortelkinderen
Over de stad van het wonder
Over wilde tuinen
Over de altaartjeskunstenaar ♥
Over simpelheid en complexheid
Over liefdesvriendinnen

GROEN4life

Over ondergaan

De weg naar mijn puurheid. Naar het natuurbestaan. Die is ondraaglijk.

Je longen volgerookt en je organen lamgeslagen. Al je vriendinnen gezien, alles gegeven. Je hebt de mannen je laten aaien en kroelen. Je hebt geschreeuwt, gepraat, gerend en jezelf kapot gedanst. Je lichaam trilt van geluid. Hese stem, verschrompelde handen. Je huid is kapot geaaid. Je hebt ontstoken lippen en paarse ogen. No matter of what. Het was geweldig. Je was wederom de prinses van de nacht. Met tegenzin kroop je tegen achten de stad uit. Drie prinsen, heb je achter je aan en je dolle prinsessen van vriendinnen. Ze lagen op je rug en hingen aan je haren.. je schudde zachtjes je vacht uit, want je wist dat het tijd was. Je richtte je op, en je ontdeed je van je prinsen en prinsessen. Met pijn in je hart. Je hebt het op een rennen gezet en je sprongen werden steeds groter en groter. De stenen werden grassen en toen moerassen. Achter je huilden de prinsen en prinsessen en het deed pijn ze achter te laten. Maar je wist dat ze erover heen zouden komen. 

Toen je bij de moerassen kwam, ging je tippelen. Het leek alsof je bang was van het water. Het voelde vervreemd aan, zelfs toen je je hakken uitdeed. Het water leek je huid op te vreten. Je liep door. Je waadde door het moeras, wat steeds dieper werd. De planten onder het water trokken aan je kleren. Je kwam bijna niet meer vooruit, je hijgde en je huid was blauw gekleurd van inspanning. Je trok al je kleren uit, en het moeras werd steeds dieper. Er waren minder planten. Het werd even kouder, toen warmer. Het water sloop als een zachte deken om je blote huid. Het kietelde soms, fijn. Op een gegeven moment was het te diep om nog te staan, dus daar ging je. Je hield je adem even in, nam een duik en in in een boog liet je je hoofd in het blauwe water zaken. Je haren reageerden op het water. Ze dansten met haar. Je kwam even niet vooruit, stikte bijna. Je nam een moment mezelf te herstellen en begon toen naar beneden te zwemmen. De stroming was sterk en er werd aan je haren getrokken. Je zette door. Met krachtige armslagen duwde je het blauwe water opzij. Ze schoof langs je heen, het ging steeds gemakkelijker. Vissen zwommen om je heen. Ze zoenden je op je blote huid, en lieten na een tijdje pas weer los. Je zwom dieper en dieper. Je adem werd krachtiger en zuiverder. Je huid werd rauw, maar zacht. Jouw ogen werden weer groen. De vissen cirkelden om je heen. Je kwam bij blauwer water, water wat zo helder was, dat je het kleine huis al kon zien. Je lichaam raakte totaal ontspannen en je liet al je verlangens naar dingen die er niet zijn los. Je eet de wieren en drinkt het water. Je huilde en nestelde je tussen de akkers bij je huis.

Ik heb het zwaar gehad. Deze weg is het zwaarste wat ik ooit betreden heb. Maar ik ben er weer. Thuis.

waarom doen we dit nooit

Muze´s ditmar

♥

In de maand april zal ik het project doen. Ik zal ze uitnodigen, mijn muze's ♥ Ik zal ze met hun neus op mijn leven drukken. Ik zal een hart maken van doorzichtig papier. Ik zal hen midden in de nacht meenemen naar mijn rivier van lippenstift. Ik zal een hemelbed bouwen en een tafel met een stoel. Ik zal alle planten die ik ken in potten op sterk water zetten, ik zal de blauwe cape van de vacht van de blauwe beer smeden. Ik zal de tipie aan de oever aan de overkant neerzetten en er mijn nachten slijten. Ik zal de jager vragen of ik zijn land mag bekleden met ideeen en de haren van rivierenvrouw openbaren.  

Rivierenvrouw heeft zich in mij ontwikkeld en Haar ziel aan mij openbaard. Ik ben bevriend met Haar geraakt en ik ben Haar gevolgd. Ik zal Haar roep altijd horen en ik zal daarheen gaan, waar Zij mij heenzend.. Want ik hou van Haar ♥

In de rivier woont een wilde vrouw

Ze heeft een blauwe fiets en draagt botten met de zee er in.

 Ze komt boven met mist, schemer of als de zon pas op is. 
Haar wenkbrauwen kleuren blauw en ze kan zien onder het water

De wilde dieren die zijn met haar...

De witte tijgers, de rode kater, de mieren, de raaf, de vissen, de zeehond, het hert en de vos.

                                               

watervrouwen

Over rivierenvrouw

Een vrouw die woont tussen de rivieren in. 

Ze heeft een blauwe fiets en meestal zwemt ze, tussen de grote rivieren. Ze is compleet in het diepe gesprongen toen ze hier aankwam. De mensen die in rivierenland wonen zie je nooit. Zij zitten verscholen in de koraal blauwe huizen op dun dijken. 

Rivierenvrouw. Werd ze al snel genoemd, want ze trotseerde alle seizoenen. Ze fietste met regen, sneeuw, ijzel, harde wind, zon en kou door de akkers en de landen van het land tussen de rivieren. 

Als zij naar de stad ging leek het net alsof ze boven kwam vanuit een onderaards paradijs. Alsof zij uit de diepe diepte van rivierenland was gefietst. Haar haren nog blauw en het zeewier op haar fiets. Eenmaal in de stad ruilde ze haar zeehondenhuid door lippenstift en sleehakken. Na deze wilde weekenden ging ze terug naar de onderaardse echte wildernis. Ze trok haar vacht aan en daar ging ze! 

Ze zwerft, ze jaagt, ze huilt, ze zwemt, ze verzameld, ze bouwt en ze vaart. 

  'Veel plezier met rivierenvrouw!'

katten,kastelen,vogels,hutten,vossen,tempels,mieren,balzalen,wolven,hemelbedden...